Trzy kroki ku homilii, ks. Marek Gilski

Jeśli zachowasz pamięć o grzechach, Panie, Panie, któż się ostoi? Ale Ty udzielasz przebaczenia, aby Ci służono z bojaźnią (Ps 130, 3-4).

1. Komentarz naukowy
Psalm 130 jest jednym z najbardziej znanych i cenionych w tradycji chrześcijańskiej, od pierwszych słów jego łacińskiej wersji nazywany De profundis. W pobożności ludowej występuje często, wraz z Miserere, jako Psalm pokutny. Odmawia się go podczas obrzędów pogrzebowych, ale przede wszystkim jest pieśnią opiewającą Boże miłosierdzie oraz pojednanie między grzesznikiem i Panem, Bogiem sprawiedliwym, który zawsze jednak jest miłosierny i łagodny, nieskory do gniewu, bogaty w łaskę i wierność, zachowujący swą łaskę w tysiączne pokolenia, przebaczający niegodziwość, niewierność, grzech (Wj 34, 6-7).

Psalm rozpoczyna głos wydobywający się z otchłani zła i win: wołam do Ciebie, Panie. Następnie temat grzechu i przebaczenia zostaje rozwinięty w trzech częściach. Wezwania kierowane są przede wszystkim do Boga, za pomocą bezpośredniej formy „Ty”: Jeśli zachowasz pamięć o grzechach, Panie, Panie, któż się ostoi? Ale Ty udzielasz przebaczenia, aby Ci ze czcią służono (ww. 3–4). Znaczący jest fakt, że bojaźń – a więc szacunek połączony z miłością – budzi nie kara, lecz przebaczenie. Bardziej niż gniew Boga, powinna budzić w nas świętą bojaźń Jego wielka i rozbrajająca wspaniałomyślność. Bóg nie jest