Banner
Wydrukuj tę stronę

Zasady działania królestwa Bożego, ks. Jan Machniak


Celem każdej przypowieści ewangelicznej opowiedzianej przez Chrystusa jest przedstawienie prawdy trudnej do przyjęcia przez człowieka. Pan Jezus odwołuje się do prostych obrazów wziętych z przyrody, aby przedstawić prawdę o królestwie Bożym – rzeczywistości duchowej, którą On ustanowił na ziemi, a która jest zaczynem Bożego panowania na świecie.

Dzisiejsza Ewangelia ukazuje losy królestwa Bożego, które jest podobne do zasiewu. Wzrasta ono w sercach ludzi, którzy zechcą się otworzyć na głos Chrystusa. Czasem jednak pojawiają się trudności, które stają się zagrożeniem dla Dobrej Nowiny. Ziarno posiane w sercu człowieka obumiera. Wsłuchajmy się w zasady działania królestwa Bożego w świecie.

1. Przypowieść o ziarnie

Razem ze słuchaczami, którzy zebrali się z całej Galilei, jesteśmy dziś przy Panu Jezusie nad jeziorem Genezaret. Chrystus wsiadł do łodzi Piotra i odbił nieco od brzegu, aby wszyscy siedzący na brzegu mogli Go dobrze słyszeć. Mówił, używając porównań nazywanych przypowieściami. Królestwo Boże, które przyszedł ustanowić na ziemi, porównał do zasiewu, który rolnik rzucił w ziemię. Jego słuchacze poddali się wyobraźni. Byli spragnieni słów Mistrza, ponieważ mieli wiele wątpliwości dotyczących ich wiary, obecności Boga w świecie i nieszczęść, które ciągle ich dotykały. Chcieli zrozumieć, dlaczego dobrzy ludzie muszą cierpieć, skąd nieszczęścia na świecie, czemu Pan Bóg nie rozprawił się jeszcze ze złem.

Pan Jezus usiadł w łodzi i zaczął przemawiać spokojnym głosem: „Oto siewca wyszedł siać. A gdy siał, niektóre [ziarna] padły na drogę, nadleciały ptaki i wydziobały je” (Mt 13,3-4). Królestwo Boże – czyli rzeczywistość, w której panuje Boże prawo – Pan Jezus porównał do roli, na którą rolnik rzuca ziarno. Rolnik równomiernie sieje ziarno, ale ono pada na różną ziemię. Część ziarna padła na drogę. Szybko dostrzegły je ptaki. Skuszone łatwym pokarmem, wyzbierały ziarno. Inna część padła na ziemię skalistą. Szybko wzeszły pierwsze roślinki, gdy słońce ogrzało ziemię, lecz nie zapuściły korzeni, ponieważ było za mało gruntu. Kiedy słońce zaczęło mocniej przygrzewać, źdźbła uschły, bo nie miały wystarczającej ilości wilgoci. Trzeci rodzaj zasiewu przedstawiają ziarna, które padły między ciernie i chwasty. Zboże wprawdzie wyrosło, ale nie mogło się rozwinąć, gdyż zagłuszyły go chwasty. Była też część ziarna, która padła na ziemię żyzną i dobrze uprawioną. To zboże wydało plon wielki: stokrotny, sześćdziesięciokrotny i trzydziestokrotny.

Apostołowie, którzy nie zrozumieli przypowieści, po skończeniu mowy poprosili Pana Jezusa o jej wyjaśnienie.

2. Różne rodzaje gleby

Przypowieść o zasiewie jest wyjątkowa, ponieważ Pan Jezus sam wyjaśnił uczniom jej znaczenie, to znaczy los ziarna rzuconego w ziemię. Ziarno jest obrazem słowa Bożego. Siewcą jest Chrystus, który głosi słowo Boże. Ziemią uprawną są ludzie słuchający słowa Bożego. Pan Jezus rzuca nieustannie ziarno słowa Bożego, głosząc naukę o królestwie Bożym, o miłości Boga do człowieka. Ziarno pada na różne rodzaje gleby i przynosi różne owoce. Jak los ziarna zależy od rodzaju gleby, tak skuteczność słowa Bożego i jego wzrost zależą od usposobienia i współpracy człowieka słuchającego Chrystusa.

Droga jest symbolem człowieka, który nie rozumie słowa Bożego wpadającego do jego serca. W pierwszym przypadku chodzi o człowieka, który nie podejmuje żadnego wysiłku, by otworzyć się na działanie słowa Bożego. Jest mu ono obojętne, jakby przez przypadek spada do jego wnętrza. Takie ziarno nie ma najmniejszej szansy ani zakiełkować, ani zapuścić korzeni. Szatan nie musi się wiele wysilać, aby człowieka obojętnego na słowo Boga zdobyć dla siebie. Przychodzi i zbiera plon.

Miejsce skaliste oznacza wszystkich, którzy przyjmują słowo Boże powierzchownie, bez głębszej refleksji i bez wewnętrznego przekonania. Chwilowa euforia i emocje mijają bardzo szybko, natomiast im brakuje wewnętrznego przekonania i stałości. Powierzchowne przyjęcie Chrystusa i Jego nauki nie rokuje dobrej przyszłości.

Trzeci rodzaj gleby wyznaczają ciernie, które zagłuszają zboże. Tu Pan Jezus wskazuje na ludzi, którzy słuchają słowa Bożego, ale łatwo dają się zwieźć ułudzie bogactwa, kariery, zaszczytów, które są jak cierniste krzaki. Przysłaniają one w sercu naukę Chrystusa i ostatecznie prowadzą do odejścia od Niego.

W końcu ziarno pada na żyzną glebę, która oznacza człowieka otwartego na słowo Boże. On je przyjmuje i według niego kształtuje swoje życie. Taki człowiek wydaje plon wielki: stokrotny, sześćdziesięciokrotny i trzydziestokrotny.

Owoce królestwa Bożego zależą od osobistego zaangażowania człowieka. Bóg jak dobry siewca obficie rzuca słowo łaski, każdemu dając równą szansę. Człowiek pozostaje zawsze istotą wolną. Bóg nikomu nie odbiera wolności, którą go obdarzył na początku. Nie każdy jednak ceni sobie słowo Boże i angażuje się w jego realizację w życiu.

Święty Stanisław Kostka jest przykładem roli, która bardzo szybko przyniosła wspaniały plon. Ojciec, starosta zakroczymski, posłał go razem z jego bratem Pawłem na studia do Wiednia. Paweł bawił się doskonale razem z przyjaciółmi, trwoniąc majątek ojca na prymitywne przyjemności. Stanisław nie zaakceptował próżniaczego stylu życia. Zwracał bratu uwagę, ale był wyśmiewany przez niego i kolegów. W końcu zdecydował się pójść do Rzymu, by tam wstąpić do zakonu jezuitów. Wyruszył w drogę piechotą. Przeszedł przez Alpy, pokonał wszystkie trudności. Dotarł do Rzymu i św. Ignacego Loyolę poprosił o przyjęcie do zakonu. Mimo że wcześnie umarł na gruźlicę, która była wówczas chorobą nieuleczalną, przyniósł obfity plon. Pokazał wszystkim młodym, że oni też mogą wybrać Chrystusa wbrew modom świata i żyć radośnie Jego nauką.

3. Zaufanie Bogu

Przypowieść o siewcy uczy nas całkowitego zaufania Bogu i otwartego przyjęcia słowa Bożego, które jest początkiem królestwa Bożego w sercu człowieka i na ziemi. Już prorok Izajasz osiem wieków przed przyjściem Chrystusa zapewniał swoich słuchaczy, że warto zaufać Bogu i być Mu wiernym. Porównywał on słowo Boże do deszczu, który pada na ziemię i nawadnia ją, dając jej wilgoć, dzięki której wszystkie nasiona zaczynają kiełkować, rosnąć i przynosić owoce.

Słowo Boże jest jak deszcz. Pada nieustannie na ludzką duszę, aż w końcu wyda ona oczekiwane owoce: „Słowo Boże, które wychodzi z ust moich, nie wraca do Mnie bezowocne, zanim wpierw nie dokona tego, co chciałem, i nie spełni pomyślnie swego posłannictwa” (Iz 55,11).

W tym duchu zaufania Bogu i powierzenia Mu swojego życia św. Paweł w Liście do Rzymian zaleca chrześcijanom cierpliwość. W świecie, w którym liczy się pieniądz i tupet, Apostoł Narodów zachęca do cierpliwości i całkowitego zaufania Bogu.

Przypowieść o siewcy i losie zasiewu rzuconego w ziemię jest metaforą życia chrześcijańskiego. Każdemu z nas potrzebna jest cierpliwość i wielkie zaufanie Bogu oraz odważna współpraca z Bożą łaską. Prośmy o to każdego dnia. Amen.



R E K L A M A
    Po prostu "kazania" księdza Pogodnego. Rok A    Medytacje nad Ewangelią. Rok A - ks. Wojciech Węgrzyniak    Homilie ślubne - ks. Robert Zych     Po prostu "kazania" księdza Pogodnego. Pogrzeby